اصلاحات
چرایی؟
چرا اندیشهای به نامِ «اصلاح» را به یک جنبشِ سیاسیِ مشخص گره میزنیم؟ و چرا آن جنبش نیز، در مقابل، خود را با «اصلاحات» تعریف میکند؟ این پیوند چنان بدیهی مینماید که دیگر از خود نمیپرسیم اصلاً اصلاحات چیست. واژه انگار از پیش پُر شده است؛ پیش از آنکه مجالی برای اندیشیدن به آن بیابیم، یک تصویر، یک دورهی تاریخی و مشتی چهره در ذهن حاضر میشوند و جای معنا را میگیرند.
خواندنِ این برگهتفکیک
اصلاحگرایی و اصولگرایی دو نسبتِ متفاوت با تغییرند، نه دو اردوگاه در برابرِ هم. اما این تفاوت از کجا برمیخیزد؟ این دو در کجا از هم جدا میشوند، و آن جدایی تا کجا میکشاند؟ اینجا میخواهم به همان نقطهی تفکیک برسم.
خواندنِ این برگهتکلیف
همهچیز سرانجام به یک شرط بازمیگردد. اگر آن مبدأِ خطاناپذیر را — به هر نام و چهرهای که در ذهنها نشسته باشد — چنان بیابم که بیهیچ کم و کاست به دستِ من رسیده باشد، آنگاه بیگمان اصولگرایم و اصلاح را در برابرش بدعت میدانم. اما همهی دشواری در همین شرط است؛ و دیدیم که فراهمآمدنش چه اندازه دور از دسترس است. و اگر آنچه به من رسیده تنها روایتی خطاپذیر از او باشد، نه خودِ او — چه کنم؟
خواندنِ این برگهتداوم
اصلاح، آنگونه که تا اینجا دیدیم، تنها یک کنش نیست؛ چیزی را ناگزیر با خود میآورد که بیآن از معنا تهی میشود، و آن تداوم است. زیرا آنجا که خطاپذیری را پذیرفتیم — همان که اصلاح بر آن استوار است — پیش از هر چیز تداوم را پذیرفتهایم.
خواندنِ این برگه